Afbeelding

Amelisweerd

krakeend (Anas strepera)

Op een steenworp afstand van waar ik woon ligt Amelisweerd, het landgoed tussen Utrecht en Bunnik waar door oprukkende snelwegen telkens weer stukjes van af worden geknabbeld. Helaas. Gisteren ben ik er nog wezen wandelen, want op een mooie herfstdag is Amelisweerd prachtig. En ’t zijn niet alleen de warme herfsttinten die zo’n wandeling de moeite waard maken: in het water rondom het fort Rijnauwen zwemmen wilde eenden, krakeenden, kuifeendjes en een enkele slobeend, en in de weilanden langs de oevers van de Kromme Rijn foerageren grauwe ganzen, kolganzen, Canadese ganzen en brandganzen. Hoog in de lucht cirkelen altijd wel een paar buizerds en soms zit er een gewoon in het gras. Als je geluk hebt flitst er een ijsvogeltje voorbij …

Leve kernenergie! Of misschien toch maar niet?

 

Wie afgelopen zondag Arjen Lubach heeft gezien, zal het warme pleidooi voor kernenergie dat hij in zijn uitzending hield niet zijn ontgaan. Zonder kernenergie zouden we de klimaatdoelen van Parijs nooit kunnen halen, zonne- en windenergie waren daartoe ten enenmale onvoldoende en de gevaren en nadelen van kernenergie werden schromelijk overdreven.

Ook Klaas Dijkhoff deed daarop een duit in het zakje: de VVD was natuurlijk voor kernenergie, altijd al geweest, en nog steeds, ja nu zelfs meer dan ooit, want het klimaat en de doelen van Parijs, en ga zo maar door.

Waarop volkskrantcolumnist Max Pam er nog een schepje bovenop deed en verklaarde dat alle tegenstanders van kernenergie zich gedragen als een kip zonder kop.

Goed.

Laat ik vooropstellen dat het betoog van Lubach mij wel tot nadenken stemde. Als het zonder kernenergie echt niet lukt om de gevolgen van de klimaatverandering nog een beetje binnen de perken te houden, moeten we tenminste bereid zijn daar serieus over na te denken. Vind ik.

Wel viel mij op dat Lubach, Dijkhoff en Pam ons alsmaar stijgende energieverbruik als een simpel gegeven beschouwden waaraan niet te tornen viel. Terwijl ik mij nu juist afvraag of er niet ook hier nog een wereld te winnen valt. Onze dagelijkse energieverspilling vinden we kennelijk al zo vanzelfsprekend, dat we er helemaal niet meer bij stilstaan.

Voorbeelden?

Wel eens op een stralende zomerdag in een zonovergoten coupé in de trein gezeten met alle lichten aan? Let er maar eens op. Gek hè? Kennelijk nergens een knopje om ze uit te doen als dat niet nodig is.

Wel eens op zo’n gezellig, door terrasbranders verwarmd buitenterras gezeten in de herfst of in de winter? De binnenstad van Utrecht, waar ik woon, is ermee vergeven. Wij isoleren onze huizen, maar de horeca serveert ons gewoon gebakken (buiten)lucht.

Wel eens een Mediamarkt binnengewandeld? Die leuke winkels vol met consumentenelektronica en honderden flikkerende beeldschermen op rij die gewoon de hele dag aanstaan?

Of de laatste tijd nog een dvd-speler, tv of een ander stukje consumentenelektronica gekocht, en u ook afgevraagd waar de aan/uitknop zit? Die hebben ze meestal niet. Je apparaat staat op aan of op stand-by. Uitzetten kan alleen door de stekker er uit te trekken.

‘k Herinner mij dat Diederik Samsom ooit eens zei, en of het waar is weet ik niet, dat je door alle apparaten die nu stand-by staan uit te zetten al een hele kolencentrale uitspaart.

Misschien ook een kerncentrale?

Kernenergie dus misschien … als het echt niet anders kan. Maar niet om onze dagelijkse energieverspilling te faciliteren. Want dat vind ik nu je gedragen als een kip zonder kop.

 

Yes, we can!

 

Afgelopen dinsdag 30 oktober verscheen het tweejaarlijkse Living Planet Report van het Wereld Natuur Fonds (WNF). Enkele punten daaruit:

  • Tussen 1970 en 2014 zijn populaties zoogdieren, vogels, vissen, reptielen en amfibieën met gemiddeld 60% afgenomen,
  • de afgelopen dertig jaar is naar schatting ongeveer de helft van het ondiep water koraal op aarde verloren gegaan, terwijl bijna 200 miljoen mensen afhankelijk zijn van koraalrif dat beschermt tegen vloedgolven en springvloed,
  • het regenwoud krimpt: in 50 jaar tijd is twintig procent van het Amazone regenwoud gekapt,
  • de afgelopen vijftig jaar hebben we 6 miljard ton vis en schelpdieren uit de oceanen gevist,
  • 90 procent van alle zeevogels heeft tegenwoordig plastic in zijn maag,
  • door toedoen van de mens is de aarde de afgelopen vijftig jaar 170 maal sneller opgewarmd dan onder natuurlijke omstandigheden het geval zou zijn geweest.

Door zulke cijfers en de omvang van de problemen waar we voor staan, kun je makkelijk ontmoedigd raken, denken: ik kan er toch niets aan doen, en maar doorgaan met leven alsof er niets aan de hand is. Dat is dunkt mij nog steeds de houding van heel veel, en waarschijnlijk van de meeste mensen in de westerse wereld.

Maar verstandig is het niet.

Want we kunnen wel degelijk iets doen. Niet de kop in het zand steken. Ook niet blind vertrouwen op de technologie die alle problemen (klimaatverandering, een stijgende zeespiegel, overbevissing, plastic soep, het uitsterven van diersoorten) wel voor ons zal oplossen. Maar wel verstandige keuzes maken in ons eigen leven op het gebied van energie, voeding en mobiliteit. En partijen steunen die de problemen waar we voor staan serieus nemen en er echt iets aan willen doen.

Kortom: met het optimisme van de wil gewoon je best doen en een bijdrage leveren, al is die nog zo klein, aan het leefbaar houden van de aarde.

Want dat is het wat er op het spel staat.

Yes, we can!

Afbeelding

Markante koppen

Portretfotografie is geen genre dat ik fanatiek beoefen. Maar als ik toevallig tegen een markante kop aanloop, ben ik toch wel weer fotograaf genoeg om de kans niet te laten glippen. Zo zijn er in de loop der jaren een aantal snapshotachtige portretjes ontstaan die inmiddels diep verborgen in de krochten van mijn harde schijf een kommervol bestaan leiden. Dus heb ik een kleine selectie nu maar eens in een fotogalerij bijeengebracht.