Afbeelding

Amelisweerd

krakeend (Anas strepera)

Op een steenworp afstand van waar ik woon ligt Amelisweerd, het landgoed tussen Utrecht en Bunnik waar door oprukkende snelwegen telkens weer stukjes van af worden geknabbeld. Helaas. Gisteren ben ik er nog wezen wandelen, want op een mooie herfstdag is Amelisweerd prachtig. En ’t zijn niet alleen de warme herfsttinten die zo’n wandeling de moeite waard maken: in het water rondom het fort Rijnauwen zwemmen wilde eenden, krakeenden, kuifeendjes en een enkele slobeend, en in de weilanden langs de oevers van de Kromme Rijn foerageren grauwe ganzen, kolganzen, Canadese ganzen en brandganzen. Hoog in de lucht cirkelen altijd wel een paar buizerds en soms zit er een gewoon in het gras. Als je geluk hebt flitst er een ijsvogeltje voorbij …

Afbeelding

Terug van weggeweest

fam mus

vader (l) en moeder (r) Mus

Na een lange periode van afwezigheid is de familie Mus teruggekeerd in mijn tuintje. Er was een tijd dat ze (vader en moeder Mus, de kinderen Mus, de ooms en tantes Mus, de neven en achterneven Mus) mijn tuintje regelmatig bezochten en mij iedere dag opnieuw verblijdden met hun vrolijke gesjilp en gekwetter.

Maar op een kwade dag kwam daaraan abrupt een eind. Gone with the wind, über alle Berge, met de noorderzon vertrokken, weg waren ze. Geen vrolijk gesjilp en gekwetter meer in mijn tuintje …

Mannen met grote knipscharen waren gekomen en hadden in opdracht van gemeente of woningbouwvereniging de klimop waarin ze huisden van het muurtje bij de buren gerukt. Want opgeruimd staat netjes en al die klimop tast het metselwerk maar aan.

Dachten ze. De stommeriken!

De familie Mus wist wel beter, want klimop is geen parasiet en zorgt zelfs voor extra isolatie en een droge muur. Maar hun was natuurlijk weer eens niets gevraagd.

En dus moesten ze vertrekken.

En verloor ik de familie Mus voor jaren uit het oog.

Nu zijn ze dus weer terug in mijn tuin, de kleine brutaaltjes. Nog niet in zo groten getale als voorheen, maar ik tel er toch al gauw weer een stuk of zeven acht …

En ik hoop vurig dat ze intussen ergens dicht in de buurt een nieuw onderkomen hebben gevonden dat bestendiger is dan klimop die zomaar weer door domme mensen van de muur kan worden getrokken …

Welkom thuis, familie Mus!

Afbeelding

Wintertaling (Anas crecca)

Wintertaling, female (Anas crecca)

 

Het vrouwtje van de wintertaling lijkt wel wat op het vrouwtje van de wilde eend, maar is niet groter dan een duif en daarmee onze kleinste eend. Let ook op het groene spiegeltje!

Ik maakte de foto gisteren in de kijkhut bij de Lepelaarsplassen. Alle vogels, waaronder honderden tafeleenden, dobberden in het midden van de plas of nog verder weg, tegen de andere oever aan. Dan sta je ook met een 400mm lens + 1.4 extender tamelijk machteloos.

Hieronder toch een paar foto’s die ik gisteren maakte.

Afbeelding

Als najaarsstormen woeden …

Rosse grutto (Limosa lapponica), IJmuiden strand

Als najaarsstormen woeden, is voor elke rechtgeaarde vogelaar IJmuiden aan Zee the place to be. Dan zijn er op het strand en langs de Zuidpier bijzondere waarnemingen mogelijk van vogels op trek die een beetje uit koers zijn geraakt. Ik heb die eerste najaarsstormen echter niet afgewacht, en nam alvast een voorproefje …