Afbeelding

Markante koppen

Portretfotografie is geen genre dat ik fanatiek beoefen. Maar als ik toevallig tegen een markante kop aanloop, ben ik toch wel weer fotograaf genoeg om de kans niet te laten glippen. Zo zijn er in de loop der jaren een aantal snapshotachtige portretjes ontstaan die inmiddels diep verborgen in de krochten van mijn harde schijf een kommervol bestaan leiden. Dus heb ik een kleine selectie nu maar eens in een fotogalerij bijeengebracht.

Afbeelding

Goudwesp

Goudwesp Botanische Tuinen Fort Hoofddijk

Conocephalus dorsalis

De foto boven toont een goudwesp. Daarvan komen er in Nederland en België meer dan zestig soorten voor, en welke dit is weet ik niet. Maar gelukkig is er ook nog waarneming.nl waar je door de foto in te voeren de soort automatisch kunt laten bepalen. Handig.

Volgens waarneming.nl is mijn goudwesp een sprinkhaan, om precies te zijn een gewoon spitskopje (Conocephalus dorsalis).

Agonum sexpunctatum

Goed, nog maar eens proberen dan: flink bijsnijden die foto en nogmaals invoeren. Nu is mijn goudwesp volgens waarneming.nl gemuteerd in een zespuntmoerasloopkever (Agonum sexpunctatum).

Kafkaëske toestanden 🙂

Mijn conclusie: hier word ik ook niet wijzer. Maar je blijft wel lachen 🙂

Tot slot nog een paar foto’s die ik een paar dagen geleden in de Botanische Tuinen maakte. Klik er maar op.

Afbeelding

Terug van weggeweest

fam mus

vader (l) en moeder (r) Mus

Na een lange periode van afwezigheid is de familie Mus teruggekeerd in mijn tuintje. Er was een tijd dat ze (vader en moeder Mus, de kinderen Mus, de ooms en tantes Mus, de neven en achterneven Mus) mijn tuintje regelmatig bezochten en mij iedere dag opnieuw verblijdden met hun vrolijke gesjilp en gekwetter.

Maar op een kwade dag kwam daaraan abrupt een eind. Gone with the wind, über alle Berge, met de noorderzon vertrokken, weg waren ze. Geen vrolijk gesjilp en gekwetter meer in mijn tuintje …

Mannen met grote knipscharen waren gekomen en hadden in opdracht van gemeente of woningbouwvereniging de klimop waarin ze huisden van het muurtje bij de buren gerukt. Want opgeruimd staat netjes en al die klimop tast het metselwerk maar aan.

Dachten ze. De stommeriken!

De familie Mus wist wel beter, want klimop is geen parasiet en zorgt zelfs voor extra isolatie en een droge muur. Maar hun was natuurlijk weer eens niets gevraagd.

En dus moesten ze vertrekken.

En verloor ik de familie Mus voor jaren uit het oog.

Nu zijn ze dus weer terug in mijn tuin, de kleine brutaaltjes. Nog niet in zo groten getale als voorheen, maar ik tel er toch al gauw weer een stuk of zeven acht …

En ik hoop vurig dat ze intussen ergens dicht in de buurt een nieuw onderkomen hebben gevonden dat bestendiger is dan klimop die zomaar weer door domme mensen van de muur kan worden getrokken …

Welkom thuis, familie Mus!