Jenny Douwes

 

Gisteren even naar Twan Huys gekeken en zag daar zowaar Jenny Douwes, u kent haar wel: de aanstichtster van de blokkade vorig jaar van een groepje demonstranten op weg naar de Friese hoofdstad om te protesteren tegen Zwarte Piet. Tegen haar loopt op dit moment een rechtszaak.

Het was ronduit beschamend om te zien hoe deze vertolkster van het Friese gesunde Volksempfinden, opgesloten in het ijzeren harnas van haar vooroordelen, hardnekkig weigerde met Jerry Afriyie van de anti-zwartepietbeweging in debat te gaan, ja zelfs niet eens met hem aan een tafel wenste te zitten.

Wereldwijd staat de democratie onder druk en tonen de Trumps, de Poetins, de Erdogans en de Orbans van deze wereld vrijwel dagelijks lak te hebben aan democratische principes.

In die context vind ik ook het verhinderen van een goedgekeurde demonstratie in ons eigen land allang niet meer grappig, ludiek of onschuldig, zoals de Friese blokkeerders ons graag zouden willen doen geloven.

Demonstreren is een grondrecht. Wie anderen eraan hindert van dat recht gebruik te maken (onder het mom van “nu even niet, en vooral niet hier”) lapt de democratie aan zijn laars en ondermijnt de democratische rechtsorde. Dat dergelijk gedrag niet getolereerd kan worden, spreekt vanzelf.

Graag zou ik mevrouw Douwes bij wijze van taakstraf verplicht opgenomen zien in de entourage van Sinterklaas bij zijn intocht dit jaar. Als regenboog- of roetveegpiet.

Al vrees ik dat het in haar geval niet veel zal helpen.

Zie ook:  >Piet

Afbeelding

Terug van weggeweest

fam mus

vader (l) en moeder (r) Mus

Na een lange periode van afwezigheid is de familie Mus teruggekeerd in mijn tuintje. Er was een tijd dat ze (vader en moeder Mus, de kinderen Mus, de ooms en tantes Mus, de neven en achterneven Mus) mijn tuintje regelmatig bezochten en mij iedere dag opnieuw verblijdden met hun vrolijke gesjilp en gekwetter.

Maar op een kwade dag kwam daaraan abrupt een eind. Gone with the wind, über alle Berge, met de noorderzon vertrokken, weg waren ze. Geen vrolijk gesjilp en gekwetter meer in mijn tuintje …

Mannen met grote knipscharen waren gekomen en hadden in opdracht van gemeente of woningbouwvereniging de klimop waarin ze huisden van het muurtje bij de buren gerukt. Want opgeruimd staat netjes en al die klimop tast het metselwerk maar aan.

Dachten ze. De stommeriken!

De familie Mus wist wel beter, want klimop is geen parasiet en zorgt zelfs voor extra isolatie en een droge muur. Maar hun was natuurlijk weer eens niets gevraagd.

En dus moesten ze vertrekken.

En verloor ik de familie Mus voor jaren uit het oog.

Nu zijn ze dus weer terug in mijn tuin, de kleine brutaaltjes. Nog niet in zo groten getale als voorheen, maar ik tel er toch al gauw weer een stuk of zeven acht …

En ik hoop vurig dat ze intussen ergens dicht in de buurt een nieuw onderkomen hebben gevonden dat bestendiger is dan klimop die zomaar weer door domme mensen van de muur kan worden getrokken …

Welkom thuis, familie Mus!

Afbeelding

Wintertaling (Anas crecca)

Wintertaling, female (Anas crecca)

 

Het vrouwtje van de wintertaling lijkt wel wat op het vrouwtje van de wilde eend, maar is niet groter dan een duif en daarmee onze kleinste eend. Let ook op het groene spiegeltje!

Ik maakte de foto gisteren in de kijkhut bij de Lepelaarsplassen. Alle vogels, waaronder honderden tafeleenden, dobberden in het midden van de plas of nog verder weg, tegen de andere oever aan. Dan sta je ook met een 400mm lens + 1.4 extender tamelijk machteloos.

Hieronder toch een paar foto’s die ik gisteren maakte.