In mijn achtertuintje vliegen de kool- en pimpelmezen af en aan. Vink en groenling laten zich regelmatig zien en inmiddels is ook mijn Scandinavische roodborst weer terug, die zijn winterabonnement op mijn tuintje ieder jaar verlengt.

(Ik houd mijzelf graag voor de gek 😉 )

Alleen de lijsterbessen waaraan de merels zich in voorgaande jaren altijd tegoed deden, hangen nu te verpieteren aan de boom. En, o veeg teken!, een maand of wat geleden kwam kater Bram, die anders nooit een vogel vangt, op vier achtereenvolgende dagen met een zieltogende merel thuis.

Nu is er in mijn tuintje geen merel meer te bekennen. Het Usutu-virus dat merelpopulaties genadeloos uitdunt, heeft kennelijk ook bij ons hard toegeslagen.

Al tientallen jaren word ik elke lenteochtend wakker met melodieuze merelzang. Volgend jaar hopelijk geen silent spring …

Merelzang: