Je maakt een smak met je fiets en daar lig je dan. Overeind krabbelen gaat niet meer, dus dan maar 112 gebeld. Na een half uur arriveert een ambulance. Die brengt je naar het ziekenhuis. Daar worden foto’s gemaakt die laten zien dat je heup gebroken is. Als je het niet dacht. Shit happens. De volgende dag word je geopereerd, de chirurg zet de breuk met drie flinke pinnen vast. En dan weer fluks het bed uit en bewegen maar met dat been en met die heup! Auwa, dat doet pijn!

Zo strompel ik nu dus alweer een tijdje moeizaam op krukken door het leven. Mijn actieradius is beperkt en ik heb nog een lange revalidatieperiode te gaan. Het allervervelendst: de eenvoudigste dingen die je opeens niet meer kunt (met een kopje koffie van de keuken naar de kamer lopen, bijvoorbeeld) en die je dan aan je partner moet vragen. De gruwel van het afhankelijk zijn.

Tja, wat kan ik nog? Eropuit gaan is er voorlopig niet bij. Ik maak (zittend) wat foto’s van de vogels in mijn tuin, doe mijn oefeningen en lees In Europa van Geert Mak en Anni interessanti, de autobiografie van historicus Eric Hobsbawm. In het Italiaans, dat houdt de geest scherp.

Maar uiteindelijk komt alles goed. Dan smijt ik de krukken weer aan de kant. Every cloud has a silver lining en zelfs Donald Trump blijft niet eeuwig president van de Verenigde Staten.

Tot betere tijden!

Meneer en mevrouw Vink in mijn achtertuin