Afbeelding

Een vleugje winter

Voor een diapresentatie even op een foto (+ F11 op je toetsenbord) klikken.

Foto’s kunnen ook op volledige grootte bekeken worden: de optie vind je tijdens de diapresentatie in de rechter benedenhoek.

 

 

Afbeelding

Amelisweerd

krakeend (Anas strepera)

Op een steenworp afstand van waar ik woon ligt Amelisweerd, het landgoed tussen Utrecht en Bunnik waar door oprukkende snelwegen telkens weer stukjes van af worden geknabbeld. Helaas. Gisteren ben ik er nog wezen wandelen, want op een mooie herfstdag is Amelisweerd prachtig. En ’t zijn niet alleen de warme herfsttinten die zo’n wandeling de moeite waard maken: in het water rondom het fort Rijnauwen zwemmen wilde eenden, krakeenden, kuifeendjes en een enkele slobeend, en in de weilanden langs de oevers van de Kromme Rijn foerageren grauwe ganzen, kolganzen, Canadese ganzen en brandganzen. Hoog in de lucht cirkelen altijd wel een paar buizerds en soms zit er een gewoon in het gras. Als je geluk hebt flitst er een ijsvogeltje voorbij …

Afbeelding

Terug van weggeweest

fam mus

vader (l) en moeder (r) Mus

Na een lange periode van afwezigheid is de familie Mus teruggekeerd in mijn tuintje. Er was een tijd dat ze (vader en moeder Mus, de kinderen Mus, de ooms en tantes Mus, de neven en achterneven Mus) mijn tuintje regelmatig bezochten en mij iedere dag opnieuw verblijdden met hun vrolijke gesjilp en gekwetter.

Maar op een kwade dag kwam daaraan abrupt een eind. Gone with the wind, über alle Berge, met de noorderzon vertrokken, weg waren ze. Geen vrolijk gesjilp en gekwetter meer in mijn tuintje …

Mannen met grote knipscharen waren gekomen en hadden in opdracht van gemeente of woningbouwvereniging de klimop waarin ze huisden van het muurtje bij de buren gerukt. Want opgeruimd staat netjes en al die klimop tast het metselwerk maar aan.

Dachten ze. De stommeriken!

De familie Mus wist wel beter, want klimop is geen parasiet en zorgt zelfs voor extra isolatie en een droge muur. Maar hun was natuurlijk weer eens niets gevraagd.

En dus moesten ze vertrekken.

En verloor ik de familie Mus voor jaren uit het oog.

Nu zijn ze dus weer terug in mijn tuin, de kleine brutaaltjes. Nog niet in zo groten getale als voorheen, maar ik tel er toch al gauw weer een stuk of zeven acht …

En ik hoop vurig dat ze intussen ergens dicht in de buurt een nieuw onderkomen hebben gevonden dat bestendiger is dan klimop die zomaar weer door domme mensen van de muur kan worden getrokken …

Welkom thuis, familie Mus!